Artur i Mallika Szumscy
+48 608 822 431 napisz@kuchniajogi.pl

Bhagavad-gita – siły natury materialnej

bhagavad-gita

Zgodnie ze starożytną wiedzą wedyjską, światem materialnym rządzą trzy siły materialnej natury. Są to sattva, czyli siła dobroci, rajas, czyli siła pasji, oraz tamas, czyli siła ignorancji. Ich wpływ na postawy ludzi Bhagavad-gita opisuje w ten sposób:

17.08

Pożywienie, w którym gustują osoby w gunie dobroci, przedłuża życie i oczyszcza je, daje siłę, zdrowie, szczęście i zadowolenie. Taki zdrowy pokarm jest soczysty, oleisty i smaczny.

17.09

W pożywieniu, które jest zbyt gorzkie, zbyt kwaśne, słone, ostre, suche i gorące, gustują ludzie w gunie pasji. Pożywienie takie jest przyczyną bólów, przygnębienia i choroby.

17.10

Natomiast pokarm, który gotowany jest na dłużej niż trzy godziny przed spożyciem, który jest bez smaku, nieświeży i zgniły, i pokarm składający się z resztek i nieczystych substancji, lubią ludzie będący w ignorancji.

17.11

Spośród wszystkich ofiar, w naturze dobroci są te, które spełniane są z obowiązku, zgodnie z zaleceniami pism świętych i bez oczekiwania nagrody.

17.12

Ale te, które spełniane są dla jakiegoś celu czy korzyści materialnej, czy z powodu dumy, takie ofiary, o wodzu Bharatów, są w naturze pasji.

17.13

A te ofiary, których spełnianie nie pozostaje w zgodzie z zaleceniami pism świętych, w których nie rozdaje się prasadam (pożywienia duchowego), nie śpiewa hymnów ani nie wynagradza kapłanów, i które pozbawione są wiary – takie ofiary są w naturze ignorancji.

17.14

Wyrzeczenie w stosunku do ciała polega na oddawaniu czci Najwyższemu Panu, braminom, mistrzowi duchowemu, wyżej rangą stojącym i starszym, jak ojcu i matce; jak również na zachowywaniu czystości, prostocie, życiu w celibacie, i łagodności.

17.15

Prostota mowy polega na prawdomówności i używaniu słów, które są przyjemne i korzystne, i które nie są przyczyną niepokoju dla innych. Należy również regularnie recytować Vedy.

17.16

A zadowolenie, prostota, powaga, opanowanie i oczyszczenie swego życia jest wyrzeczeniem dla umysłu.

17.17

Te trzy wyrzeczenia praktykowane z transcendentalną wiarą przez ludzi, których celem nie jest osiągnięcie korzyści materialnych dla siebie, ale zadowolenie Najwyższego – są w naturze dobroci.

17.18

A te pokuty i wyrzeczenia, które praktykowane są, pod wpływem dumy, w celu zdobycia szacunku, poważania i czci, uważane są za będące w gunie pasji. Nie są one ani trwałe, ani stanowcze.

17.19

Te natomiast pokuty i wyrzeczenia, które praktykowane są niemądrze przez uporczywe tortury siebie samego albo dla zniszczenia czy zaszkodzenia innym – są w gunie ignorancji.

17.20

Dar dany z obowiązku, we właściwym czasie i we właściwym miejscu, wartościowej osobie, bez oczekiwania zwrotu – uważany jest za dobroczynność w gunie dobroci.

17.21

Ale jałmużna dawana z oczekiwaniem czegoś w zamian albo z pragnieniem osiągnięcia czegoś, czy z niechęcią jest dobroczynnością w gunie pasji.

17.22

A dobroczynność okazywana w nieczystym miejscu i w niewłaściwym czasie, niewartym tego osobom, bez właściwej uwagi i szacunku – jest dobroczynnością w gunie ignorancji.

Całą książkę można przeczytać tutaj.